Φωτογραφίες Μαΐου - Ιουλίου από Μόλιστα

Είναι αλήθεια ότι έχω πάνω από 5 μήνες να ποστάρω σε αυτό το blog...Ο λόγος για όσους με παρακολουθούν είναι ότι έχω απλώσει πολύ τον τραχανά και δεν προλαβαίνω να τον μαζέψω. 

Θα πω μόνο ότι το καλοκαίρι το πέρασα στις Πλατείες και είχα αρκετή δουλειά με την δικτυακή παρουσία των Αγανακτισμένων. Πλέον έχω αποσυρθεί απ'αυτά, αλλά εντωμεταξύ έχουμε δημιουργήσει με κάτι φίλους το δικό μας site στην αρχή με ενθουσιασμό , αλλά πλέον με κάποια αυτοσυγκράτηση. 

Κι είναι γεγονός ότι αν έχει κάποιος απλωθεί σε διάφορα θεματικά blog είναι ένα πρόβλημα να τα μαζέψει όλα σε ένα όσο και αν οι θεματικές αυτές κολλάνε μεταξύ τους. 

Μεσολάβησε και το ταξίδι στη Σλοβακία, για το οποίο έχω γράψει στο γλωσσικό μου blog. 

Όλα αυτά βέβαια είναι δικαιολογίες σε μεγάλο βαθμό καθώς δεν περνούσε μήνας χωρίς να γράψω για την Μόλιστα μέχρι τώρα. Δουλειές και αναδουλειές πάντα υπάρχουν. Το είχα ρίξει και στην καλοπέραση για ένα διάστημα, στις καθημερινές εξόδους, ήσαν και οι διακοπές στις παραλίες και στα camping και το ένα έφερνε το άλλο. 

Ειδικά φέτος δεν έχω κάτι να γράψω για την Μόλιστα ..το χωριό είναι ψιλοέρημο και ρημάζει χρόνο με το χρόνο. Στην τάση αυτή δεν υπάρχει αντιστροφή...εκτός κι αν η κρίση στρέψει τον κόσμο στα χωριά όπου τουλάχιστον θα βρουν κάτι να καλλιεργήσουν, ξύλα να ζεσταθούν το χειμώνα και ένα υποφερτό περιβάλλον μακρυά από τη ζωή της πόλης. 

Άλλωστε το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας μέχρι τον προηγούμενο αιώνα ήταν κάτοικοι της υπαίθρου...Η πόλη δεν ήταν για όλους και δεν ήταν και πάντα η καλύτερη επιλογή. Μια τέτοια επιλογή όμως σήμερα προϋποθέτει κάτι παραπάνω από την απλή ρομαντική ιδέα να ζήσεις σε χωριό. Θέλει τις ανάλογες προϋποθέσεις και πάνω απ'όλα την αντίστοιχη αποφασιστικότητα για να το κάνεις. Ιδίως αν δεν το έχεις ξανακάνει ...Χρειάζεται εγρήγορση, αντοχή στις σωματικές εργασίες, ψυχικό σθένος και υπομονή για να αντιμετωπίσεις την στενομυαλιά ενός κόσμου στην επαρχία που έχει συνηθίσει τα δικά του. 

Στο σημερινό ποστ δεν θα αναφερθώ ιδιαίτερα ...Θα μιλήσω περισσότερο μέσα από κάποιος φωτογραφίες που τράβηξα όλη αυτή την περίοδο όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ το χωριό. Κάποιες είναι ακόμα από το Μάϊο, πιστεύω όμως ότι αξίζει να τις δείτε: 

Μια άποψη της κορυφογραμμής του Γράμμου από το Μποτσιφάρι

Ο φίλος μου ο Τζακ (εδώ μόλις 3 μηνών)

Το νέο καφενείο του Γανναδιού με τον τεράστιο πλάτανο στην Πλατεία

Ακολουθούν φωτογραφίες που τράβηξα τον Ιούλιο: 

Ο κήπος στην πίσω πλευρά του σπιτιού μου μετά το σχετικό ξεχορτάριασμα

Φρέσκα κρεμμυδάκια από κήπο στον Γανναδιό (όποιος βρει ποιανού είναι κερδίζει κέρασμα στο καφενείο)

Ένα χελωνάκι στο δρόμο προς Κόνιτσα

Τον Ιούλιο για κάποιο λόγο που δε γνωρίζω ακόμη συναντάς άπειρες χελώνες στην άσφαλτο στην περιοχή. Ίσως είναι περίοδος αναπαραγωγής και γεννητούρια,  ίσως συμβαίνει κάτι άλλο πάντως συνιστώ στους οδηγούς που θα είναι Ιούλιο στην περιοχή (ενδέχεται και αλλού) να οδηγούν προσεκτικά για να μην θανατώσουν άθελα τους τα συμπαθή αυτά πλάσματα. Επιπλέον, να μην τις παίρνουν μαζί τους ακόμα κι αν τις αφήσουν στο ίδιο σημείο γιατί με αυτόν τον τρόπο τα χελωνάκια χάνουν τον προσανατολισμό τους (αυτό μου το είπε ένας φίλος που έχω εμπιστοσύνη στην κρίση του).

Θα συνεχίσω στο επόμενο ποστ με φωτογραφίες του Σεπτεμβρίου καθώς και μια παρουσίαση από την διαδικασία οινοποίησης και απόσταξης του τσίπουρου, που ακολουθεί τις επόμενες μέρες. Συνήθως αρχίζει του Αγίου Δημητρίου και διαρκεί μέχρι να ολοκληρωθεί η απόσταξη. Κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι εκεί για αρκετές μέρες. Ήδη στα τέλη Σεπτέμβρη μαζέψαμε τα σταφύλια (κάτι λίγα που είχε ο Μπάρμπας), τα πατήσαμε και τα 'χουμε βάλει στα βαρέλια να βράσει ο μούστος. Άλλοι βέβαια αγοράζουν μεγάλες ποσότητες (μέχρι 3 τόννους) εξασφαλίζοντας έτσι το τσίπουρο και το κρασί της χρονιάς. Μερικοί πουλούν κιόλας. Χρειάζεται ο σχετικός εξοπλισμός, τα βαρέλια και χώρος στο υπόγειο (με τη σχετική υγρασία για το κρασί)...Ίσως την επόμενη χρονιά να αποφασίσω σοβαρά να ασχοληθώ με αποστάξεις, αγοράζοντας στην αρχή ένα μικρό καζανάκι. Ίσως βγάλω και Σλεμποβίτσα κλέβοντας τη συνταγή από Σλοβάκους φίλους μου. 

Πατημένα σταφύλια με λίγα δαμάσκηνα βράζουν σε πλαστικό δοχείο

Καλά κρασιά αδέρφια και καλόπιοτα!!!

Μια επίσκεψη αστραπή με αφορμή μια παρουσίαση στα Γιάννενα

Στις 5 του Μάη είχα την τιμή να είμαι στην ομάδα εκείνων που θα μιλούσαν στην Ζωσιμαία Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων για την Βικιπαίδεια. Κι είναι μεγάλη η τιμή γιατί μέσα απ'αυτές τις παρουσιάσεις συναντάς κόσμο με κοινά ενδιαφέροντα, αγάπη για την γνώση και που ίσως με κάποιους απ'αυτούς ξαναβρεθείτε εν'όψει παρόμοιων events στο μέλλον. 

Βέβαια ομολογώ, ότι δύσκολα θα πήγαινα σε μια τέτοια παρουσίαση, αν και εφόσον δεν την συνδύαζα με την ευκαιρία να επισκεφτώ την Μόλιστα. Δεν θα μιλήσω καθόλου εδώ για το εργαστήριο, αφού τα έχω πει τα έχω γράψει εδώ. Προτιμώ λοιπόν να μιλήσω για τις εντυπώσεις μου σχετικά με την πόλη. 

Με το που φτάσαμε στο ξενοδοχείο λοιπόν, κάναμε μια γρήγορη βόλτα προκειμένου να βρούμε κάπου να γευματίσουμε. Εκεί πετύχαμε ένα μαγειρείο, αλλά η ιδιοκτήτρια μόλις είχε κλειδώσει το μαγαζί και έφευγε. Την πρόλαβε ο Ggian όμως και την ρώτησε που υπάρχει αλλού καλό φαγητό. Καταλήξαμε στο σε μια στοά που ήταν παλιά χάνι. 

Στην περιήγηση μας όμως είδαμε ενδιαφέροντα πράγματα όπως αυτό το Land Rover, ειδικό για ταξίδια στην έρημο....

Βέβαια, εφόσον δεν κάνει για βουνό, σκέφτηκα αμέσως ότι δεν είναι για μένα. Όχι ότι θα μπορούσα να το φτάσω, αλλά χάριν λόγου ή να έχουμε για να λέμε. 

Τα Γιάννενα διαθέτουν ενδιαφέρουσα αγορά στο Κέντρο τους, με λογής λογής μαγαζάκια και μαστόρους....Μέχρι και έπιπλα αντίγραφα παλαιωμένων που έρχονται σε συσκευασίες από Κίνα ή άλλες ασιατικές χώρες και πωλούνται ενδεχομένως ως σπάνιες παλιατζαρίες. Είδαμε ένα τέτοιο να το συναρμολογεί η μαγαζάτορας επί του πεζοδρομίου και ενώπιόν μας. 

Άλλα ενδιαφέροντα καταστήματα ήταν αυτά με είδη οπλισμού και κυνηγίου. Δεν ξέρω τι υπάρχει κι αν υπάρχει κάτι προς κυνήγι, πάντως είχε μεγάλη ποικιλία. Ακόμα και τόξα είδαμε για τοξοβολία. Σκέφτηκα τότε ότι θα ήταν καλό να απαγορευτεί στην Ελλάδα το κυνήγι με πυροβόλα και να επιτραπεί μόνον με τόξα και ακόντια. Έτσι οι κυνηγοί μας θα αποκτούσαν την ανάλογο σωματικήν φινέτσα και αντοχή. Θα γινόταν όλοι τους μοντελάκια.  Θα κυνηγούσαν σε ομάδες εκβάλλοντες άναρθρες κραυγές για να τρομάξουν τα θηράματά τους και να τα οδηγήσουν μπροστά από τους τοξότες και τους ακοντιστές. Με αυτόν τον τρόπο θα αποκαθίστανταν και η ισορροπία στην πανίδα των δασών...και ίσως εξέλιπε και ο κίνδυνος εξαφάνισης κάποιων ειδών. 

Παρακάτω βλέπουμε ένα εξαίρετο είδος ταμπέλας. Γράφει  η "ΦΤΩΧΟΜΑΝΑ" :

και με μικρότερα γράμματα από πάνω (Ζαχαροπλαστείο). Σαφώς το μαγαζί είναι ότι άλλο εκτός από το Ζαχαροπλαστείο, η ταμπέλα όμως μας πηγαίνει σε άλλες εποχές, όπου οι φτωχοί θα έπρεπε να ενθαρρύνονται για την είσοδό τους σε τέτοια καταστήματα. Τα γλυκά φαίνεται ότι ήταν γι'αυτούς "αρμυρά" και γι'αυτό και η ανάγκη της έμμεσης παρότρυνσης (σαν να λέει μπείτε...για σας είναι εδώ).

Η βόλτα μας συνεχίστηκε το βράδυ μετά το εργαστήριο. Είναι εντυπωσιακό σε τι μπορεί να πέσει το μάτι σου ακόμα και το βράδυ, με μικρή ορατότητα και πρακτικά σε σκοτάδι σχεδόν. Ιδού η επόμενή μας ανακάλυψη

Θα μου πείτε τι το περίεργο και δίκιο θα έχετε. Κάποιος θέλει το κιβωτιάκι του για να βάλει τα οστά του νεκρού σε ένα ωραίο κουτάκι και μετά στο Κοιμητήριο σε ειδική θήκη για να ξέρει ότι υπάρχουν εκεί, όπως αφήνεις έναν φάκελο στην βιβλιοθήκη σου για να τον ξαναβρείς. Ας με συγχωρέσει ο αξιαγάπητος άνθρωπος που κάνει το εν λόγω εμπόριο. Δεν έχω πρόθεση ειρωνίας. Ελπίζω δε να αυξηθεί η πελατεία του μετά απ' αυτήν την ανάρτηση. 

Θα συνεχίσω αύριο το ταπεινό αυτό ποστ για να σας παρουσιάσω Μολιστινά αξιοπερίεργα, εργάτες γης, καφενεία, ξωμάχους και αναχωρητές ετούτης της ζωής και έναν σκύλαρο ονόματι Τζάκ που έκανε πολλές χαρές όταν με έβλεπε. Μην με ρωτάτε γιατί...δεν σκαμπάζω τίποτε από ψυχολογία σκυλίσιας συμπεριφοράς. Ες αύριον λοιπόν τα ασήμαντα!!!

Βλάχικα: γλώσσα ή ιδίωμα

Από χρόνια λόγω και της καταγωγής μου από την Πίνδο ακούω για τα βλάχικα  και εκατέρωθεν επιχειρήματα για το αν είναι γλώσσα ή ιδίωμα. Αφορμή όμως για να γράψω γι'αυτό στάθηκε ένα παλιό βίντεο που είδα στο Youtube

Μην έχοντας ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη συγκεκριμένη  γλώσσα, αφού δεν την μιλώ ο ίδιος, έκανα ένα σχόλιο στο συγκεκριμένο βίντεο σε αυτό που θεωρούσα ότι δεν είναι παρά μια άποψη απομείωσης  και ευνουχισμού μιας γλώσσας, που υπήρξε κάποτε πλήρως λειτουργική για τις ανάγκες της επικοινωνίας μιας μεγάλης κοινότητας, σε κάτι που δεν είναι παρά μια ουδέτερη άποψη , εν πολλοίς ποτισμένη από κρατική ιδεολογία και ένα διφορούμενο παρελθόν που είχε να κάνει με την στάση κάποιων βλάχων στην διάρκεια την κατοχής...