. ΜΟΛΙΣΤΑ: 2008

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

Τσίπουρα συνέχεια

Ούτε και φέτος τα κατάφερα τελικά να βάλω δικά μου τσίπουρα ....Πρόλαβα μόνο να επισκεφτώ την Μόλιστα μόλις για μια μέρα , αφού δεν κατάφερα να πάρω άδεια και να παρακολουθήσω έτσι με έναν φίλο την διαδικασία της απόσταξης. Το χωριό είχε κόσμο , αλλά εγώ δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη φέτος.......και έτσι τα πράγματα κύλησαν ομαλά με καφενείο, βόλτα στο χωριό, παρέα στο καζαναριό της Λουκίας στο Γανναδιό (που να ΄ναι καλά που μας φιλοξένησε) .....Ελπίζω του χρόνου τα πράγματα να είναι πολύ καλύτερα από πλευράς χρόνου , αλλά και παρέας , αλλά και δική μας δοκιμαστική καζανιά φυσικά.

buzz it!

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2008

Ραντεβού στα τσίπουρα

Κάπως άχαρα και στενά πέρασα τον φετινό Δεκαπενταύγουστο στο χωριό. Με δουλειές στο σπίτι και μαστόρους. Ούτε που χόρεψα φέτος και οι μέρες κύλησαν σαν νερό πριν καλά καλά το καταλάβω. Αλλά αυτά υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Ο κόσμος βέβαια ήταν εκεί, αλλά το κέφι και η διάθεση σαν να πέφτουν κάθε χρόνο.
Το ευχάριστο νέο είναι ότι το καφενείο στο Γανναδιό αλλάζει χέρια ...έμαθα ότι θα το πάρει ένα νέο ζευγάρι. Το παιδί είναι από το Γανναδιό. Ντόπιος δηλαδή...Άκουσα ότι θα εγκατασταθούνε μόνιμα εκεί και επομένως θα είναι ανοιχτά και τον χειμώνα.
Αυτές τις μέρες θα αρχίσει και η προετοιμασία για τα τσίπουρα. Είναι μεγάλη στιγμή για το χωριό ο τρυγητός , το πάτημα των σταφυλιών και η απόσταξη της ρακής. Το σκέπτομαι και εγώ σοβαρά φέτος να συμμετέχω στην διαδικασία και να βγάλω και τα δικά μου τσίπουρα. Είναι όμορφο να κάνει κανείς μόνος του το δικό του ποτό. Όχι μόνο με την έννοια της οικιακής οικονομίας , αλλά και με εκείνη του ελέγχου της διαδικασίας αυτού που πίνουμε.
Κι αν είστε από εκείνους που τους αρέσουν αυτά ελάτε μια βόλτα από την Μόλιστα του Αγίου Δημητρίου να μας δείτε ...να σας κεράσουμε και ένα τσιπουράκι ζεστό ...να έτσι όπως βγαίνει από το καζάνι.

buzz it!

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Φούριες μέσα στον 15 Αύγουστο

Πέρασα αυτές τις μέρες από το χωριό όπως κάνω κάθε χρόνο. Το δυστήχημα είναι ότι έπεσα πάνω σε δουλειές τις οποίες έπερεπε οπωσδήποτε να τελειώσω και όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να μην μπορέσω να απολαύσω την γιορτή και το πανηγύρι. Ούτε που χόρεψα αυτές τις μέρες και γενικότερα δεν μπόρεσα να το χαρώ. Τις περισσότερες ώρες τις πέρασα φτιάχνοντας μια περίφραξη στην αυλή μου, ψάχνοντας για εργάτες από εδώ και από κει και σε προστριβές με κάτι γείτονες.

buzz it!

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

Αλβανικό γλέντι στην Στράτσιανη



Κάπου εκεί στην Στράτσιανη μετά τα μεσάνυχτα βρέθηκα τυχαία με τον Μπάρμπα και με μια παρέα Αλβανών που δουλεύαν χρόνια στο χωριό μας ...μας υποδέχτηκε η Δήμητρα (μια κυρία που κρατά το ΚΑΠΗ εκεί στον Πύργο)....μαζί της εκεί και μια ανιψούλα της ζωηρή και χυμώδης ..γεμάτη ζωντάνια και τσαχπινιά. Κάποια στιγμή το γλέντι άναψε στην αρχή με δημοτικά τραγούδια της Αλβανίας κυρίως και χορούς παρόμοιους με τους δικούς μας. Η κομπανία των παιδιών μας είπε και δύο πολυφωνικά τραγούδια από την Αλβανία .....στην συνέχεια ακολούθησε η ποπ μουσική πάλι από την Αλβανία. Τότε ήταν που ο Βλάντ μερακλώθηκε και χόρεψε με την μικρή ένα ζωηρό πόπ αλβανικό τραγούδι ....ας είναι καλά τα νειάτα που έχουν πάντα όρεξη για χορούς.....

buzz it!

Κάπου εκεί στην Επαρχία Βοϊου

Μια φευγαλέα επίσκεψη από την Μόλιστα με οδήγησε στον γυρισμό σε ένα όμορφο χωριό κοντά στο Πεντάλοφο ...το περίφημο Δίλοφο. Αφορμή συνήθως πέρα από το να κόψω δρόμο μέσω ενός μαγευτικού χωματόδρομου που οδηγεί από το Πεντάλογο στο Δίλοφο ήταν και να πάρω έναν τενεκέ σκληρό κατσικίσιο τυρί. Τα γάλατα φυσικά είναι ντόπια από τα κατσίκια της περιοχής ...το δε τυρί (πεντανόστιμο μεταξύ των άλλων) μαγιάτικο. Αρκετά χρόνια τώρα ένας δραστήριος ντόπιος έστησε ένα μεγάλο τυροκομείο και παράγει μεταξύ των άλλων φέτα, πρόβειο, γραβιέρα, κεφαλοτύρι, κασέρι , μπάτζιο και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο ακόμα.
Έμεινα και για ένα τσίπουρο στο καφενείο (αν και το φτιάχνουν εκεί με γλυκάνισο) κουβεντιάζοντας λίγο με τον Τηλέμαχο (έτσι λένε τον τυροκόμο) ενώ απένταντι μου έστεκε επιβλητικό το παλιό σχολείο του Διλόφου, μνημείο μιας εποχής που ο τόπος έσφυζε από ζωή και η πλατεία από παιδικές φωνές .....Ας είναι καλά και το Δίλοφο λοιπόν.....

buzz it!

Τρίτη, 20 Μαΐου 2008

Απ' των τάξεων την πάλη προτιμάω την κραιπάλη

Ο δημιουργός αυτού του μπλογκ πρόκειται να σας αφήσει για δέκα οχτώ μερούλες . Την 1η Ιουνίου αναχωρεί για περιήγηση στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας ...Σκοπεύει να γυρίσει όλα τα αξιοθέατα της περιοχής και να φτάσει και οδικώς έως το Πσκόβ...να σουλατσάρει στις όχθες του ποταμού Νέβα και στους αχανείς διαδρόμους του Ερμιτάζ ... Μια βόλτα επίσης στις χώρες της Βαλτικής (ίσως σε κάποιες πρωτεύουσες) θα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Είναι ωραία εκεί στον βορρά στις όχθες της Βαλτικής ...παράθυρο στην Ευρώπη ονόμασε την πόλη ο ιδρυτής της ο Μεγάλος Πέτρος και την μετέτρεψε σε μια πόλη άξια της σημασίας που ήθελε να της προσδώσει...Εύχομαι φίλοι και φίλες και σε σας μια μέρα να επισκεφθείτε την Αγία Πετρούπολη και να ζήσετε στιγμές περισυλλογής , χαράς και πάθους κάτω από τις λευκές νύχτες αυτής της πόλης που όπου να ΄έρχονται και μας περιμένουν . Σας φιλώ

Gxis poste ,

Glavkos

buzz it!

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008

blogometro - Rodia's stories: Ο κήπος του βυθού#links#links

Μια ενδιαφέρουσα απόπειρα ποιητικής προσέγγισης από την φίλη μας την Ροδιά ....να ΄ναι μόνο καλά και να μας θυμάται που και που .....

blogometro - Rodia's stories: Ο κήπος του βυθού#links#links

buzz it!

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008

Πάσχα των Ελλήνων

Ωραία τα περάσαμε. Τέτοιες μέρες να ξανάρχονται. Αλλιώς μυρίζει το Πάσχα στη φύση , αλλιώς νιώθεις εδώ και για την Εκκλησία, όλα είναι πιο κοντινά και πιό ανθρώπινα ...με φίλους και συγγενείς στην περιφορά του Επιτάφιου και στην Ανάσταση με τα κόκκινα αυγά στην τσέπη έτοιμα για το τσούγκρισμα μετά το Δεύτε Λάβετε Φώς...Οι ετοιμασίες , η μαγειρίτσα , τα ψητά και το τσίπουρο του Μπάρμπα μου που δεν έλειπε ποτέ από το τραπέζι.
Ωραία τα περάσαμε και στα κλαρίνα την Κυριακή στο ξενοδοχείο την Πυρσόγιαννης , όπου οι Χαλκιάδες από την Βούρμπιανη δώσανε και πάλι ρέστα , με τους Πυρσογιαννίτες να κρατούν και πάλι τα σκήπτρα και με πνεύμα ομάδας και αλληληγγύης να σέρνουν τον χορό. Δείτε τους στο βίντεο που ακολουθεί...

http://youtube.com/watch?v=ezSRnqLG3Dw

buzz it!

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Εκεί η βροχή δεν σταματάει....

Σήμερα πήρα μια τελευταία αναφορά από τον μπάρμπα...τι κάνεις τον ρώτησα...-βρέχει απάντησε εκείνος...-έ και τι να κάνουμε , είπα, οι βροχές χρειάζονται.....-ναι είπε εκείνος, αλλά θα μας χαλάσει τα κορόμηλα και τις βυσσινιές....δεν είπαμε να μαζέψουμε για να βγάλουμε τσίπουρα.....-άσε να έχουμε νερό θείο φέτος κι ας μην έχουμε τόσα πολλά.....

Έτσι κύλησε ο διάλογος ..ήρεμα σαν τη βροχή στην Ήπειρο , που πέφτει έτσι αργά και γλυκά ποτίζει το χώμα ...όπως χρειάζεται. Έτσι τα λέγαμε και μεις ...αργά επαναληπτικά , όπως οι στάλες της βροχής που πέφτει τώρα πάνω εκεί στην Μόλιστα.
Κι αν αύριο τελικά μαζέψουμε τα κορόμηλα και τα κεράσια να θυμάστε ότι και λιγότερα να είναι , θα΄ναι σίγουρα πιο νόστιμα κι ας βραχούμε και λίγο την ώρα που θα τα μαζεύουμε...νεράκι χρειαζόμαστε....νεράκι....

buzz it!

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Τελευταία νέα

Χθές χιόνισε πολύ στην Μόλιστα ....μέχρι που ήρθαν τα μηχανήματα και καθάρισαν τους δρόμους. Ενώ σήμερα ο παππάς έκανε λειτουργία τους Αγίους Ταξιάρχες στο Γανναδιό. Λίγοι άνθρωποι βέβαια αλλά σκέψου να μήν υπήρχαν και αυτοί. Μια πόρτα που κλείνει δύσκολα ξανανοίγει στα χωριά μας. Ελάχιστοι από τους ξένους που αγοράζουν κατοικίες ενσωματώνονται στην ζωή και τις συνήθειές μας. Κι εδώ είναι και ο ρόλος των πολιτιστικών συλλόγων.
Κάτι τέτοιες μέρες που έχει χιονάκι είναι ευλογία....δεν είναι να τις χάνει κανείς.
Ελπίζουμε στα καλύτερα φυσικά.

buzz it!

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Μέσα στις απεργίες ..να και η άνοιξη

Ο χειμώνας πέρασε βιαστικά και φέτος αν ήρθε ποτέ....Κι αυτό δεν υποφέρεται όχι μόνο ψυχολογικά, αλλά θα είναι πολλαπλά επιβλαβές από όλες τις απόψεις. Η φύση νοσεί και οι άνθρωποι συνεχίζουν να σφυρίζουν στον σκοπό τους σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Κτίσαμε έναν πολιτισμό του καναπέ, της αδιαφορίας και της τεμπελιάς. Τα σκουπίδια , ως γνήσια παιδιά του καταναλωτισμού έρχονται να πάρουν την εκδίκησή τους. Η παρουσία τους δεν είναι αναπόφευκτη ...οι άνθρωποι τα παράγουν και τα αναπαράγουν, τα κάνουν κομμάτι της ζωής τους και στο τέλος δεν μπορούν να απαλλαγούν από αυτά.
Τα σκουπίδια είναι η άλλη όψη της κοινωνικής μας ευαισθησίας. Κάποτε είχα ακούσει ότι οι Κινέζοι δεν παράγουν σκουπίδια κι αυτό δεν είναι παρά μέρος μιας κουλτούρας όπου τα πάντα είναι χρήσιμα ή καθίστανται χρήσιμα ...Τα απορρίματα δεν ειναι παρά η άλλη όψη της ευκολίας με την οποία οι νεοέλληνες προσπαθούν να καλύψουν την πολιτισμική τους ανεπάρκεια. Ρέματα και πλαγιές, ποτάμια και κάθε σημείο της φύσης έχουν μετατραπεί σε σκουπιδότοπους, ενώ ακόμα και σήμερα δεν έχει κλείσει η πληγή των ανεξέλεγκτων χωματηρών. Η ανακύκλωση είναι σε νηπιακό στάδιο. Τι έχουμε να περιμένουμε ?
Ποιός ξέρει ..ίσως μας σώσουν οι Δυτικοί και η νομοθεσία της Ε.Ε. για το περιβάλλον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και η ιδιωτική πρωτοβουλία που καθυστερημένα θυμήθηκε ότι η Διαχείριση Απορριμάτων έχει ψωμί ...Ίδωμεν

buzz it!

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Σκεπτικιμός

Δεν είναι και πολλά που μπορεί να πει πια κανείς για την Μόλιστα. Οι πέτρες όμως στέκουν εκεί και θέλουν να μας πουν μιαν ιστορία. Κάτι πρέπει να γίνει γι΄αυτό. Πώς όμως να σωθεί η συλλογική μνήμη, όταν η καθημερινότητα δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Νέοι άνθρωποι που έρχονται και οι νεότεροι δεν έχουν ούτε τις εμπειρίες ούτε τις ανησυχίες των παλαιών. Η ερημιά μαρτυρά την εγκατάλειψη της περιοχής από τους αρμοδίους ...όμως και η τουριστική ανάπτυξη όπως την βλέπεις δίπλα και παραπέρα σε άλλες περιοχές σε βάζει σε σκέψεις. Ποιό θα είναι το μέλλον των χωριών μας?

Δύσκολο να απαντήσει κανείς σε αυτην την ερώτηση ...ότι είναι και το παρόν τους θα μπορούσε να πει κανείς. Έχουμε να περιμένουμε τίποτε καλύτερο ...μια λύση έξωθεν?

Είναι οι λύσεις από έξωθεν ο Μολιστινός "τρόπος"? Μάλλον όχι.

Για όσους μείναμε και αγαπάμε αυτόν τον τόπο η λύση μάλλον βρίσκεται στην δική τους την προσπάθεια και μαρτυρία. Μόνο μέσα από αυτή θα προκύψει κάτι καλό για την Μόλιστα.....Και ο τρόπος των παλιών Μολιστινών (κι από τα τρία τα χωριά) ήταν ο δρόμος της ξενιτιάς , της δημιουργίας και της προσφοράς. Κάπως παράξενα δεν ακούγονται αυτά σήμερα?

buzz it!

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

Η Πελαγία ακτιβίστρια

το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα μικρό δείγμα της κουλτούρας των Μολιστινών και της έγνοιας τους για το χωριό. Δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα της επαρχίας Κόνιτσας ..........

ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΟ


Aνηφορίζοντας από την Κόνιτσα, φτάνουμε στη στροφή για το χωριό μου τη Μόλιστα (που τώρα το καλοκαίρι πάμε σαν τουρίστες). Μπαίνουμε σε ένα καταπράσινο λόγγο μ' εκατοντάδες είδη δένδρων και λουλουδιών, που βρίσκονται σ' έναν ακράτητο συναγωνισμό σε πυκνότητα, σε απλότητα και σε ύψος. Όλα θέλουν να φτάσουν τα πανύψηλα πεύκα. Ακόμα και τα βράχια τα ονομαζόμενα Σταλάϊματα σκεπάζονται με δεντράκια και τρεχουν ν’ ανταμώσουν με τα πεύκα που κατεβαίνουν απ' τα βουνά Λινίκο και Σιούμο. Η Τζιαντόρα ήδη έχει σκεπαστεί, σχεδόν. Κι έτσι η Μόλιστα τυλίγεται και βυθίζεται κυριολεκτικά μέσα στην καταπράσινη φυλλωσιά. Πνίγεται από οξυγόνο και δροσιά, ένα πεντακάθαρο περιβάλλον που σε σκλαβώνει και σου προκαλεί νοσταλγία, κι ευγνωμοσύνη!

Εν τω μεταξύ τα σπιτάκια μας όλο και ομορφαίνουν το χωριό, εκτός από μερικά που δεν μπήκαν στο ρυθμό της ανοικοδόμησης. Οι σκεπές δεν είναι ομοιόμορφες στο χρωματισμό. Σ' αυτό το καταπράσινο χάος όμως δίνουν μιά ξεχωριστή ομορφιά. Οι αυλές στα περισσότερα σπίτια μαζί με τις γλάστρες έχουν ξεπεράσει το παλιό τους εαυτό. Είναι καθαρές και σκεπασμένες με πολύχρωμα λουλούδια, κληματαριές, δαφνάκια, και στις άκρες και λίγα λαχανικά. Όλα μαζί δίνουν μια χωριάτικη γοητεία.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΕΛΑΓΙΑΣ ΣΤΟ

http://docs.google.com/Doc?docid=dc7kmsz4_2cg6c8wcs&hl=el7

buzz it!

Στην Πελαγία από τα εγγόνια της







The summer, Kaspar David Friedrich (public domain)
Φυσικά, όλα τα καλοκαίρια είναι ζεστά, µάλιστα τώρα λένε πως ο ήλιος είναι πιο καφτερός αλλά και ανθυγιεινός, γιαυτό καλά θα κάνουµε ν' ακούµε τις συµβουλές που µας δίνουν οι επιστήµονες.
Αλλά εκείνα τα περασµένα καλοκαίρια στο αγαπηµένο µου χωριό τη Μόλιστά, ήταν κάπως αλλιώτικα - ήταν γιοµάτα, µύριζε καλοκαιριά. Τις νύχτες ο ουρανός κα­τακάθαρος γεµάτος αστέρια, ο Αυγερινός, η Πούλια, ο πανσέληνος, ο µοναδικός κλέφτης εκείνη την εποχή που έµπαινε απ' τα παράθυρα και φώτιζε τα σκοτεινά µας δωµάτια. Οι κολοφωτιές σµήνη-σµήνη σαν αναµµένα φαναράκια έτρεχαν στα σο­κάκια να συναντήσουν το Γκιόνη που τρα­γουδούσε λυπηµένα, αν και του έκαναν παρέα τ' αµέτρητα κερκίδα µε τις γλυκές τους φωνίτσες που µοιάζουν µε παιδικές σφυρίχτρες. Τα ζώα που αναµασούσαν την τροφή της ηµέρας ακούγovταν και από κανένα φτέρνισµα ή κουδούνισµα που εί­χαν στο λαιμό. Τα κοκκόρια τα µεσάνυχτα αλάνθαστα ωρολόγια λαλούσαν.
Όταν έβρεχε κάπως µύριζε όµορφα το χώµα. Τα καρποφόρα .και µη δέντρα που φύτρωναν στους όχθους που ήταν καθαρι­σµένοι από χόρτα και βάτα ορθώνονταν περήφανα γεµάτα υγεία από τον καθαρό αέρα, κι όταν δροσίζονταν σαν να µιλού­σαν µεταξύ τους. Μόλις έπεφταν τ' ανοι­ξιάτικα λουλούδια τους γέµιζαν καρπούς. Τα µήλα και τα µπούρνα τα τρώγαµε µισο­άγουρα κι ας µούδιαζαν τα δόντια µας ήταν νόστιμα. Όταν γίνονταν τα κεράσια πρώτη στο ανέβασµα η νύφη µου η Αντι­γόνη που ανέβαινε στα πιο ψηλά πεύκα στο βουνό φκιάνοντας µε το τσεκούρι σκαλωσιές για να κατεβάσει απ' την κορυφή τον οξό να φάνε τα γίδια, να φέρουν γάλα. Τώρα καθώς και όλες οι µεγαλύτε­ρες αδερφές µάζευαν µε τα καλάθια τα κεράσια, τα φέρναµε στο σπίτι, όπου τρώγαµε απλόχερα απ' όλα τα φρούτα που ήταν γλυκύτατα, γεµάτα γεύση και νοστιµιά, καµιά σίγκριση µε τα σηµερινά. Φκιά­ναν γλυκά για το Χειμώνα να τρώµε, αλλά να κερνάµε και τους καλεσµένους της γιορτές. Οι κρανιές, που οι περισσότερες ήταν φυτρωµένες στους πρόποδες του βουνού, έδιναν χρώµα στο καταπράσινο δάσος δηµιoυργώvτας ένα φανταστικό πα­ραδοσιακό ζουνάρι κεντηµένο µε πράσινα φύλλα και κατακκόκινα κουµπιά. Τα σιτά­ρια µε το παραµικρό αεράκι κυµάτιζαν σαν καταπράσινη θάλασσα. Ήταν κατακάθαρα γιατί οι γυναίκες σκυµένες όλη µέρα στη γέννησή τους έβγαζαν όλα τα λαθήρια και τα λιγκαβέτσια από µέσα. Τώρα όµως έγι­ναν χρυσαφή. Κι εκείνες µπουλωµένες με τα κάτασπρα µαντήλια στολισµένα µε πο­λύχρωµα µανηστούλια και πεταλούδες για να βαστούν ήσκιο στο πρόσωπό τους, απ' τα χαράµατα ξεκινούσαν για το θέρο.
Με τα δρεπάνια κόβοντας το σιτάρι τό­δεναν σε χεριές φκιάνοντας δεµάτια, που τα κουβαλούσαν µε τα ζώα ακόµα και φορτωµένες στις καλύβες. Μέσα σε κείνη την κάψα το µεσηµέρι τους καλούσε να ξε­κουραστούν κάτω απ' τον παχύ ίσκιο των δέντρων, ακούγοντας και λίγη µουσική που σε νανούριζε, ο ανεπανάληπτος τζίτζI­κας. Συνάµα ακουγόταν και ένα µουρµου­ρητό απ' το κελάρυσµα που έτρεχαν τα νε­ρά µέρα νύχτα και πότιζαν τους λαχανόκη­πους και τα καλαµπόκια. φασόλια, τις πατάτες, ακόµα και τ’ αµπέλια. Γάργαρα
νε­ρά που σε προκαλούσαν να σκύψεις να πιείς νερό να δροσιστείς. Ο λάκκος του Κατσούφα που έρχονταν µε φόρα απ' το Σµόλικα, γέµιζε µια µεγάλη στέρνα νερό να γυρίζουν οι µυλόπετρες στο µύλο του Τόλη Λέτσιου και Χρήστου Λέτσιου, του Χαρίλα Λέτσιου. Τώρα είναι σκεπασµένος µε θεόρατες Iτιές και καρυδιές που πηδάν οι βιρβιρίτσες από κλωνάρι σε κλωνάρι µαzεύovιας τα καρύδια.
Ο θέρος τέλειωνε κι άρχιζαν τ’ αλώνια. Δένονταν όλα τα δεµάτια τα πατούσαν τα µουλάρια µέχρι που γίνονταν άχυρο το οποίο εµείς τα παιδιά αφού χορταίναµε να κάνουµε κολοτούµπες (µια µέθοδο γυ­µναστικής) το κουβαλούσαµε µε τα τσου­βάλια στις καλύβες εκεί όπου ήταν το κλα­δί, τα τριφύλια, και τα χόρτα, η χειµωνιάτι­κη ζωοτροφή. Οι γυναίκες λίxνιzαν το σι­τάρι µε τα φτιάρια στον αέρα, για να φύγει η χνούµη.
Και σε λίγο ερχόταν ο τρύγος. Γίνονταν πανζουρλισµός. Βαρέλια, κουφίνες και καλάθια, τα πηγαιναµε στα πηγάδια και τα πλέναµε µε βούρτσες και σκούπες τους κάδους τους αναλάβαιναν οι γονεις µας. Την καθορισµένη ηµεροµηνία ξεκινούσα­µε µεγάλοι και µικροί, τα ζώα φορτωµένα τις κουφίνες και µε τους βλάχικους τορβά­δες γεµάτοι πεντανόστιµο φρέσκο ψωµί και τυρί. Φτάναµε µπροστά στις κληµατα­ριές και αµπέλια. Κάτι σταφύλια κεχριµπά­ρια. Ντιµπίνες, ντουβρινά, µαυρούδια, ξυ­νοµουρα, διαλεχτά και κoρίθια που τα κρεµούσαµε και βαστούσαν µέχρι τα Χρι­στούγεvvα. (Τα σύκα και τα ροδάκινα µο­σχοβολούσαν). Τα σταφύλια στο σπίτι τα περίµενε ένας σκαλιστός στούµπος που τάκανε λιώµα και γέµιζαν οι κάδοι µού­στο.
Σε σαράντα µέρες τραβούσαν το κρασί, ένα κρασί κατακκόκκινο γευστικά θαυµά­σιο. Σε συνέχεια βράζαν τα τσίπουρα στα 4 καζάνια που διέθετε το χωριό και βγά­ζαν τη ρακή. Οι άντρες τσουγκρίζοντας τα ποτήρια τους εύχονταν ο ένας στον άλλο και του χρόνου διπλά. Περισσότερες κου­βέντες για όλα στο καφενείο παίζοντας ντόµινο, ξερή και τριανταµία. Ο νικητής αµοίβονταν µε λουκούµια. Όµως εκείνη η χειροποίητη σοδειά που έβγαινε µε πολύ κόπο και ιδρώτα, χάθηκε τελείως. Δέντρα, χωράφια αµπέλια έσβη­σαν, πνίγηκαν σε µια απέραντη -άγρια φυλωσιά, που φυτρώνει κάθε λογής αγριόδε­ντρο και αγριολούλουδο, που τώρα το φθινόπωρο αποτελεί, αλλάζοντας χρώµα­τα, µια φυσιολογική αλλά εκπληκτική πα­νέµορφη ζωγραφιά. Και µεις που ζούµε τώρα στις πόλεις τι λέµε; Πάµε στο χωριό να πάρουµε αέρα, οξυγόνο. Ευτυχώς που γινεται και το πανηγύρι, τον Αύγουστο κι εκεί σαν τουριστες πλέον, συστήνουµε τα παιδιά µας, που εκείνα πιάνοντας στο χο­ρό και δεν ξέρουν αν είναι ξαδέρφια.
Και µπαίvαµε στο Χειµώνα. Η Μόλιστα κρύβονταν από το κάτασπρο χιόνι µέσα στην κυψέλη της, απολαµβάνοντας τα προϊόντα που ήταν ποιοτικά καθαρά και αγνά. Η κατανάλωση άρχιζε απ' το πανη­γύρι του Αγίου Δηµητρίου. Μοσχοβολούσε η γιοµατιά στη γάστρα, το κρέας µε το τζιαρούχι, οι πρασόπιτες, τα ψητά, τα Χρι­στούγεννα µε τις λαγγίτες στην πλάκα, κρεατόπιτες, την ΠρωτοΧρονιά, µπακλαβά­δες τις Απόκριες, πετιµέζια, σιουµπέκια, γαλοτύρια, ξυνάδια και πολλά άλλα.
Τα µεγάλα κούτσουρα σιγόκαιγαν στα τζάκια και οι καπνοί σαν χαλασµένα πυ­ροτεχνήµατα διαλύονταν στον παγερό αέ­ρα, ενώ οι αστρέχες στόλιζαν τα σπίτια µε κρουστάλλινες ταντέλες. Κι εµείς µέσα ακόµα και το βράδι µε τις λάµπες πετρε­λαίου και µε το δαδί, πλέκαµε κεντούσαµε διαβάζαµε, σιδερώναµε (σίδερο µε κάρ­βουνα) ψήναµε τον καφέ κριθάρι και ρε­βύθια στον ψήστη στη φωτιά. Αλήθεια έπρεπε να γίνει πόλεµος για να φέρουν το ρεύµα στα χωριά µας; καθώς και το ντι-ντι-ντι και εξαφανίστηκαν εκείνα τα ζωϋ­φια, οι ψύλοι και οι κοριοί που µας έτρω­γαν µέρα νύχτα µια ζωή; - πως τους αντέ­χαµε;
Εκείνους τους χειμώνες και τα καλοκαί­ρια ας ήταν στο σκοτάδι τα σπίτια - ήταν γε­µάτα, ζεστά. Τώρα που έχουν ηλεκτρικό φως, είναι άδεια, κρύα και άχαρα. Και µέ­σα σ' αυτήν τη σιωπή σαν ν' ακούγεται απ' το σχολείο µια φωνή βραχνιασµένη που φωνάζει 50 χρόνια. Φέρτε µου πίσω τα παιδιά, να παίξουν στην αυλή σκλαβάκια και χιονοπόλεµο στου τράφου την ποδιά.
Να χαιρετάν το πανέµορφο ηλιοβασίλε­µα στη Νεµέρτζικα όταν γύριζαν απ' τις εκδροµές τα δειλινά, τραγουδώντας.
Πελαγία Μακαρίου - Χαvrζιά 

πηγή εικόνας: http://www.nirantar.net/activism.htm






buzz it!

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Μόνο κηδείες .....

Χρόνια τώρα στην Μόλιστα χορτάσαμε μνημόσυνα και κηδείες. Από τότε που σκόρπισε πληθυσμός στους πέντε ορίζοντες , δεν υπάρχουν χαρμόσυνα στην εκκλησιαστική ζωή της Μόλιστας. Σπάνια να δείς καμία βάφτιση ή γάμο (μάλιστα πέρυσι έγινε ένας γάμος και ήταν και όμορφα και ο πατέρας του παιδιού Μολιστινός ήταν...). Όμως αυτά είπαμε σπάνια είναι και όλο και αραιότερα.
Αντίθετα από μνημόσυνα και κηδείες πήξαμε ...χορτάσαμε να βλέπουμε νεκροφόρες να μεταφέρουν Μολιστινούς από τους πέντε ορίζοντες στην Αγία Παρασκευή. Και πάλι αυτήν την επιθυμία να επιστρέψει κάποιος έστω και νεκρός σε έναν τόπο μου είναι δύσκολο να την καταλάβω. Υπάρχει κάτι αταβιστικό πίσω απ΄όλα αυτά. Όπως οι ελέφαντες που περπατάνε μίλια για να επιστρέψουνε στον τόπο που θα πεθάνουν.
Ποιός ξέρει πάλι? ίσως υποκρύπτονται δοξασίες περί "αυτοχθονίας"(πώς να το πει κανείς), ότι δηλαδή οι άνθρωποι γεννήθηκαν από αυτή τη γη και σε αυτή τη γη πρέπει να γυρίσουν...ως ένα χρέος στο χώμα που μας έθρεψε....

buzz it!

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Συνομιλία με τον Μπάρμπα

Εχθές το βράδυ τον πήρα για να μάθω νέα απ΄το χωριό. Μπάρμπας είναι γειά , αλλά και τρόπος του λέγειν γιατί δεν είμαστε κοντινοί συγγενείς. Υπάρχει μια μακρινή συγγένεια από την μητριαρχική πλευρά μας απο το Γανναδιό. Τα νέα είναι τα ίδια περίπου κάθε φορά ...ποιός εμφανίστηκε να φέρει τσιγάρα και εφημερίδες, πώς τα περάσαμε στην Κόνιστα κάθε Πέμπτη που πάει το λεωφορείο, τι καιρό έκανε αυτές τις μέρες αν και χθές το γύρισε σε χιονάκι (....τούφες τούφες έπεφτε το χιόνι το βραδάκι αλλά όχι πάνω από μισύ ώρα και το έλιωσε αμέσως)....και μετά ρωτάει τι κάνω εγώ ...αν κλαίει καμία ....αν θα μαζέψουμε φέτος τα κεράσια από το κτήμα του (ράντς το αποκαλεί ). Κλαίει καμία εκεί ...μου κάνει πάλι και μετά αρχίζουμε την πολιτική κουβέντα , ποιοί είπανε τι , πως είναι η κατάσταση στο Κόσσοβο και ποια είναι η εκτίμησή του για το μέλλον της περιοχής και άλλα πολλά ....Ωραίος είναι ο Μπάρμπας κι ας είναι μόνος του εκεί πάνω . Καθισμένος δίπλα στη σόμπα αναπολεί τις τρέλλες της νιότης του και νοσταλγεί την οικογένειά του...........

buzz it!

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Κάτι τρέχει τελευταία στα Μαστοροχώρια

Παρακολουθώντας τυχαία και ψάχνοντας σε μηχανές αναζήτησης έπεσα πάνω σε πρόσωπα φιλικά και γνώριμα. Η αλήθεια είναι ότι κάτι κινείται τελευταία στα Μαστοροχώρια και στην ευρύτερη περιοχή της Κόνιτσας.
Αξίζει ιδιαίτερης προσοχής το μπλογκ του Συλλόγου Νέων Μαστοροχωρίων , αλλά και αυτό της Κοινότητας Φούρκας που χαρακτηρίζεται σχεδόν επαγγελματικό. Επίσης αξίζει προσοχής ο ιστότοπος της Δροσοπηγής που έχει τύχει χαρακτηριστικής επιμέλειας και φροντίδας ... Θα περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας...

buzz it!

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2008

Γιατί η Μόλιστα έχει τόση σημασία;

Είναι εύλογο το ερώτημα ...αφού είναι αδύνατο να καταλάβεις τι κρύβει ένας τόπος αν δεν γνωρίζεις τα μύχια μυστικά του , την ιστορία και τους ανθρώπους του. Πώς μπορεί να έχει τόση σημασία ένας τόπος τόσο μικρός και τόσο απομονωμένος ......
Στην εποχή μας σημαντικές περιοχές θεωρούνται εκείνες που συγκεντρώνουν πληθώρα δραστηριοτήτων , υποδομών και οικονομικών ευκαιριών. Με αυτήν την έννοια η Αθήνα είναι πιο σήμαντικη από οποιαδήποτε άλλη πόλη στην Ελλάδα.
Αν όμως υποθέσουμε ότι τα κριτήρια μας δεν είναι αυτά την οικονομικής μεγέθυνσης και της ανάπτυξης με την τρέχουσα χρήση του όρου , τότε μέρη που θεωρούνται σήμερα άγνωστα ίσως αποκτήσουν μια άλλη σημασία , μια δική τους εσωτερική δυναμική. Έστω και αν ακόμα παραμένουν ακατοίκητα για το μισό χρόνο του έτους.
Κάπως έτσι συμβαίνει και με την Μόλιστα .... οι λόγοι μένει να εξηγηθούν σε επόμενες δημοσιεύσεις και μάλλον ξεκινούν από πολύ παλιά. Η ζωή δεν ήταν εύκολη σε αυτόν τον τόπο γιατί οι κάτοικοι έπρεπε συνεχώς να αντιπαλέψουν την στενότητα και την φτώχεια όσο και με τις αφιλόξενες συνθήκες της περιοχής . Εντούτοις μάλλον χαρακτηρίζονταν από περισσή ενεργητικότητα...που διοχετεύονταν απο την μια προς την μετανάστευση ή τα μπουλούκια των μαστόρων (για τους άντρες ) και την φροντίδα του νοικοκυριού για τις γυναίκες που περιλάμβανε το νοικοκυριό με την ευρεία του έννοια (σπίτι , χωράφια , ζώα , φροντίδα των γερόντων κλπ). Φαίνεται λοιπόν ότι δεν ήταν εύκολη η ζωή ούτε επίζηλη η θέση της γυναίκας που αναγκάζονταν τις περισσότερες φορές να συγκατοικεί με την πεθερά της.
Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους ντόπιους όχι μόνο να δημιουργήσουν περιουσία (κυρίως από εμβάσματα Μολιστινών εμπόρων από Κάϊρο ή Βουκουρέστι) αλλά και ν΄αφήσουν πίσω τους σημαντική αρχιτεκτονική κληρονομιά , όπως αυτή αποτυπώνεται στα αρχοντικά και τα δημόσια κτίρια της Μόλιστας, του Γανναδιού και του Μοναστηρίου. Τι να πρωτοαναφέρει κανείς .....Πρέπει να μιλήσουν οι εικόνες ....

buzz it!

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

Μόλιστα και όχι Μάλιστα

Σήμερα λέω να μιλήσω για την ετυμολογία του τοπωνυμίου Μόλιστα. ΄
Κάποιοι λένε ότι προέρχεται από την λέξη μήλο και την σλαβική κατάληξη -ιστα που είναι συνηθισμένη σε διαφορα μέρη στην Ήπειρο και την Μακεδονία. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι η ετυμολογία έχει να κάνει με τους αρχαίους Μολοσσούς, πράγμα που θεωρώ απίθανο διότι αν δεν υπάρχουν συγκεκριμένα ευρήματα που να το τεκμηριώνουν πώς να μπορείς να το δεχθείς ...ούτε γνωρίζω που τοποθετούν οι αρχαιολόγοι σήμερα τους αρχαίους Μολοσσούς...Αλλά και ούτε αν η Μολοσσοί ήταν τοπονύμιο γνωρίζω ..Νομίζω ότι μάλλον για φυλή πρόκειται, συγγενική με αυτή των Δωριέων. Επιφυλασσομαι να επανέλθω επί του θέματος μόλις θα έχω περισσότερες πληροφορίες. Αν και εσείς μάθετε κάτι για το θέμα ρίχτε το στο τραπέζι της συζήτησης...

buzz it!

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2008

Η Νία και οι γάτες


Χρόνια τώρα έχει μείνει μόνη της και απομένει το χειμώνα εκεί , από τα τέλη Νοέμβρη μέχρι να έρθει και πάλι η άνοιξη και να επιστρέψει μια υποτυπώδης ζωή στο χωριό....οι συγγενείς αραίωσαν....κι όμως η Νία όπως την φωνάζουν έχει να φέρει εις πέρας και μια αποστολή. Συγκεντρώνει όλες τις γάτες του χωριού από τα σπίτια που κλείνουν και τις ταίζει στην διάρκεια όλου του χειμώνα , τότε που τα δύσμοιρα τα ζωντανά δεν μπορούν να εύρουν εύκολα τροφή...και περιμένει όπως λέει πότε θα πάνε τα ανίψια της για να την δούνε...

στείλτε και σεις κάτι για τις γάτες της Νίας. Και καλό υπόλοιπο χειμώνα...

buzz it!

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Όταν πετούν τα σκεπετάρια

Ανταλλάσω λάχανα με μπρόκολα.....
επίσης συλλέγω μανιωδώς παλιά σιδερικά όπως:
καρφιά,
πρόκες, μεταχειρισμένα σίδερα σιδερώματος, κάγκελα ....

και τα ανταλλάσσω με τραπεζογραμμάτια και μετοχές ...

δέχομαι αγκονάρια πελεκημένα ως δωρεά με το αζημίωτο ..

ως αντάλλαγμα μπορώ να σας κάνω την φορολογική σας δήλωση...

Σπεύσατε ...

buzz it!

Astronomy Picture of the Day

google analytics