Κοντά σιμά τα Γιάννινα

Η πρόσφατη επίσκεψή μου στην Μόλιστα δεν ήταν και από τις καλύτερες των τελευταίων ετών. Η διαδρομή μου φάνηκε κουραστική αν και ο δρόμος από την Εγνατία είναι αρκετά πιο ξεκούραστος και συντομότερος σε χρόνο. Κι αυτό γιατί έβρεχε συνεχώς και η ομίχλη ήταν αρκετά πυκνή ιδίως στα τμήματα μετά την Παναγιά και κοντά στις εξόδους για Μέτσοβο....Αλλά γενικώς η διαδρομή δεν είχε απρόοπτα ούτε κι αυτή τη φορά. Στον δρόμο έκανα τα σχετικά ψώνια τόσο για μένα όσο και τις παραγγελίες, πότε τσιγάρα, πότε εφημερίδα, πότε κάποια φαγώσιμα. Μόνο μια στάση στην Καλαμπάκα για καφέ.

Ο καιρός ήταν βροχερός (η φωτό είναι παραπλανητική)

Αφού αγόρασα και κάποια μικροπράγματα που ήθελα και έκατσα σε ένα υγρό περιβάλλον στην πλατέϊτσα απέναντι από  το Δημαρχείο, ήπια με βιαστικές γουλιές τον καφέ και αφού έκανα κι ένα στριφτό μπήκα στο αυτοκίνητο για να συνεχίσω την διαδρομή μου.

Οι εκκλησίες της Μόλιστας

Έχω γράψει και παλιότερα ότι η ζωή ποτέ δεν ήταν ιδανική...Άλλωστε ο/η παράδεισος δεν είναι παρά μια υπόσχεση θρησκευτικού περιεχομένου και μετά θάνατον δικαίωσης. Προσωπικά ποτέ δεν υιοθέτησα την διδασκαλία καμίας θρησκείας. Πηγαίνω στην εκκλησία μόνο όταν βρίσκομαι στην Μόλιστα, περισσότερο από συνήθεια και όχι σε τακτική βάση. Κι αυτό γιατί είναι από τα ελάχιστους χώρους κοινωνικής επαφής που έχουν απομείνει.

Στην περιοχή είναι  τρεις εκκλησίες και υπάρχει  μόνιμος ιερέας που διαμένει εκεί για να τις λειτουργεί. H πρώτη είναι ο Άγιος Αθανάσιος στο Μοναστήρι ή Μποτσυφάρι, μια εκκλησία που βρίσκεται στο μέσον περίπου του οικισμού.

Άποψη του Αγίου Αθανασίου από το Ιερό

Μια βραδυά στην Μόλιστα καθαροδευτεριάτικα

Σκεφτόμουν από μέρες να περάσω το τριήμερο στην Μόλιστα, αλλά οι προγνώσεις του καιρού των ημερών δεν ήταν ενθαρρυντικές. Εικόνα καθαρή για το αν ο δρόμος για το χωριό ήταν ανοιχτός δεν είχα. Η απάντηση από το Α.Τ. Κόνιτσας ήταν "πάρε και αλυσίδες καλού κακού". Η κακοκαιρία συνεχίστηκε και την Κυριακή, όπου έφτασε να χιονίζει και στα Γιάννενα.

Ξημερώνοντας Δευτέρα πρωί , το πήρα απόφαση -είδα και τον καιρό που ήταν λιακάδα- , πήρα μια βαλιτσούλα πράγματα, μια λαγάνα που μόλις είχε βγεί από τον φούρνο και ξεκίνησα.  Βρήκα λίγο κίνηση προς το Μέτσοβο, αλλά ο δρόμος ήταν πεντακάθαρος.

Συνεχίζοντας πάνω στην Εγνατία προς Γιάννενα , σταμάτησα πάνω σε μια από τις νέες γέφυρες με θέα την λίμνη : 

 

Η αντάρα που είχε στα πολύ ορεινά είχε ήδη κάπως ξεθωριάσει και φαίνεται αρκετά καθαρά και το νησάκι των Ιωαννίνων. Στα δεξιά μου όμως άκουσα έναν θόρυβο. Κοιτάζοντας προσεκτικότερα είδα το παρακάτω φαινόμενο κατολισθήσεως - πρωτόγνωρο για μένα αφού δεν μου έχει ξανατύχει να βλέπω την γη να φεύγει μαζί με πέτρες , βράχους και δέντρα (δείτε το εμβεδωμμένο βίδεο, μόνον ενός λεπτού) : 

Μετά από αυτό το αναπάντεχο (γιατί υπάρχει και το αναπάντεχο) συνέχισα για το χωριό. Πριν πάρω την ανηφόρα για την Κόνιτσα έκανα μια στάση ...Η φύση με αποζημίωσε και πάλι αφού δεν είχα ξαναδεί την Κόνιτσα ντυμένη στα λευκά , ούτε το όρος Νεμέρτσικα : 

 

Φούσκωσε και ο Αώος και κατέβαζε μπόλικο νερό ..που διάολο πάει όλο αυτό το νερό (το συγκεκριμένο πάει μέσα στην Αλβανία) και γιατί μένουμε χωρίς μετά από κανά δίμηνο ..αφήνω σε άλλους ειδικότερους να το απαντήσουν. 

Έφτασα τέλος και στην Μόλιστα, βρίσκοντας μια παρέα εκεί στο Μποτσυφάρι να έχει στρώσει το αποκριάτικο τραπέζι...Η αυλή του σπιτιού μου ήταν περιτριγυρισμένη με χιόνι ύψους μισού μέτρου περίπου. Έφτασα μέχρι την είσοδο όπως σε κάτι παλιές καμπόικες ταινίες χοροπηδώντας σαν τσαλαπετεινός. 

Πέρασα βέβαια το βράδυ τουρτουρίζοντας αφού το σπίτι ήταν υγρό και το κρύο δεν έλεγε να σπάσει όσα κούτσουρα και αν έριξα στο τζάκι. Βέβαια αποζημιώθηκα την επομένη αφού η πρωϊνή βόλτα ήταν φανταστική. Μια γλυκιά μέρα με τους ήχους του χιονιού που λιώνει ....άντε χαλάλι του είπα και τράβηξα και τις τελευταίες φωτογραφίες πριν σωθεί εντελώς η μπαταρία:

 

 

Αν παρόλα αυτά το μάτι σας δεν χόρτασε να βλέπει χειμωνιάτικες όψεις της Μόλιστας...έχετε υπομονή και σύντομα θα δείτε και άλλες φωτογραφίες με τον δέοντα σχολιασμό. Χρόνια πολλά σε όλους και καλή Σαρακοστή.

Εκλογές ή τσίπουρα

Κάνοντας chat με ένα γνωστό από τα χωριά μας με ρώτησε ...
-Θα πας να ψηφίσεις στις εκλογές ;
Μάλλον όχι του απάντησα ...
-Ποιός τρέχει τώρα εκεί πάνω για την ψήφο;
Δεν είμαι σίγουρος καθόλου πλέον αν η πολιτική μπορεί να αποτελέσει λύση στα προβλήματα των ανθρώπων ή αν εκείνα που η ίδια η πολιτική δημιουργεί με την σημερινή της μορφή δεν είναι περισσότερα και σοβαρότερα από αυτά που δεν λύνει τελικά. Και τέλος - τέλος εαν όλα αυτά έχουν καμία σχέση με την πραγματική ευτυχία των ανθρώπων, με το αληθινό βίωμα εκείνων που ζούνε το αυθεντικό παρόν σε σχέση με τις ανέσεις και τα ψευτοπροβλήματα της καθημερινής ζωής των περισσοτέρων μας.
-Γίναν τα σταφύλια κύρα Άννα ...τι κάθεται ο γιός σου εκεί στην Λάρισα και περιμένει; Ψυρίζει την μαϊμού; ...Ναι , να έρθει εδώ να βγάλουμε τα τσίπουρα....
-Μωρέ και τι να τα κάνει Κυρ Νίκο , αφού δεν πίνει τώρα ...το έκοψε.

Έλεγε αλήθεια. Γιατί μου συνέβη και αυτό (δεν λέω το κακό). Απλώς μου συνέβη μετά από χρόνια συνεχόμενης επαφής με το αλκοόλ....
-Να το κρατήσει για εντριβές τον χειμώνα....
Ο διάλογος αυτός , που τον ακούω ως τρίτος , όσο βασανιστικότερος είναι τόσο μακροσκελέστερος γίνεται. Και άντε να τους πεις ξανά (για μυριοστή φορά) ...τι θέλετε και ασχολείστε μαζί μου, αν θα βάλω τσίπουρα ή αν θα μαζέψω τα καρύδια ή τα κάστανα του Αγίου Δημητρίου ..κι αν θα πάω στον Άγιο Ταξιάρχη ή στον Άγιο Αθανάσιο στο Μποτσυφάρι με τα ωραία τέμπλα. Αφού παππάς ο ίδιος είναι κάθε φορά (εκείνος ο γιός του τσαγκάρη). Κι άντε να διαβάσουμε το ''Αι γενεαί πάσαι'' , κι άιντε και το διαβάσαμε για 1000001 φορά ...άλλαξε τίποτε; Γιατί ο Μπάρμπας θα κάθεται και πάλι κάτω από την κληματαριά και θα παίζει την 17η κατά σειρά παρτίδα τάβλι ...ίσαμε να κλείσει κάνα εξάωρο. Είναι προφεσόρος λέει σε αυτό και έχει και μαθητές. Κατεβαίνει κάθε Πέμπτη εκεί στην Κόνιτσα και πιάνει το πάνω το καφενείο που έχει θέα. Εκεί κυριολεκτικά ξεχαρμανιάζει με την Αστρέχα και την Γκαμήλα να τον κοιτάζουν με απορία. Ακόμα και τα βουνά θα τον βαρεθούνε ...αλλά εκείνος δεν θα φύγει αν δεν κερδίσει και τους 7 αντιπάλους του και όσους άλλους τολμήσουν να αναμετρηθούν μαζί του.

Αυτά τα ολίγα - για να απολαύσετε και εσεις μιαν εικόνα χαλαρότητας και ξενοιασιάς ενός κόσμου που χάνεται σιγά σιγά .....κι ίσως σε ένα μέλλον όχι και τόσο μακρυνό θα πρέπει να τον ανακαλύψουμε και πάλι.
Τι θα ψηφίσουμε ; Τα τσίπουρα, τί άλλο ...κάπου εκεί στις αρχές Οκτώβρη θα πατήσουμε τα σταφύλια και θα βάλουμε τον μούστο στα βαρέλια για να βράσει. Κι ας τους άλλους να βράσουν στο ζουμί τους....Γιατί το τσίπουρο δεν χάνει με τίποτε ...το πολύ πολύ να γίνει εντριβή ή και κάνα πόντσι. Αλίμονο στις κούφιες φιλοδοξίες. 

Ο Λάκης

Ο Λάκης δεν είναι άνθρωπος....είναι ένας γκρίζος γάτος στο Μοναστήρι, ένα χωριό δίπλα στην Μόλιστα, που βρήκε καταφύγιο στην αυλή του Μπάρμπα. Τον κάνει πολύ χάζι τον Λάκη ο Μπάρμπας ...και απολύτως δικαιολογημένα, αφού ο Λάκης επιδεικνύει αρκετές επικοινωνιακές αρετές. Αν και δεν είναι ένα γατί εξημερωμένο, αφού δεν αφήνει να τον πλησιάσουν και δεν ανέχεται πολύ κοντά την ανθρώπινη παρουσία ...απολαμβάνει παρόλα αυτά τις ανέσεις και τις παροχές της αυλής καθώς και ότι άλλο του προσφέρεται εκεί μέσα. Εξακολουθεί φυσικά να ξεπορτίζει και να κάνει τις βόλτες του στο δάσος , να κυνηγά φίδια και σαύρες , να σκαρφαλώνει στους μαντρότοιχους και στα δέντρα ...Επιδεικνύει όμως παράλληλα και μια εξαιρετική για γάτο κοινωνικότητα, γιατί συνοδεύει κάθε φορά τον Μπάρμπα στις εξόδους του για αρκετά μέτρα μακρυά από το σπίτι και μέχρι το αυτοκίνητο ....και είναι πάλι εκεί έξω και τον περιμένει στην επιστροφή. Είναι καλή παρέα ο Λάκης , μια συντροφιά ξεχωριστή, ένας γάτος ευγενικός όπως λέει και ο Μπάρμπας που δεν απλώνει ποτέ τα νύχια του για να σου αρπάξει την τροφή που του δίνεις , παρά περιμένει την στιγμή που θα του δοθεί.

Γι΄αυτό και ένα βράδυ που γυρίσαμε κάπως αργά στο σπίτι έγινε ολόκληρη φασαρία , αφού δεν βρήκαμε το Λάκη να μας περιμένει και ακούγαμε ταυτόχρονα κάπου μέσα από τα δέντρα γατίσιες κραυγές ....Τρέξαμε με τον φακό μέσα στα χορτάρια για να εντοπίσουμε τον Λάκη , από φόβο μήπως τον έχει στριμώξει κανένας μεγαλύτερος αντίζηλος γάτος και του κάνει ζημιά ...πουθενά ο Λάκης. Ο Μπάρμπας κόντεψε να σκάσει από την στενοχώρια ...ο Λάκης μου τι να κάνει έλεγε συνέχεια , και μην το έχει πιάσει από τον λαιμό κανένας άλλος αρσενικός ...Τελικά , μετά από λίγη ώρα , εμφανίστηκε ο νυμφίος μέσα από το σκοτάδι και ήρθε κοντά μας σώος και αβλαβής. Σαν να μην έτρεχε τίποτε έκατσε δίπλα μας για να φάει τα κοψίδια που του είχαμε φέρει μέσα σε ένα αλουμινόχαρτο από το καφενείο.

Συνομιλία με τον Μπάρμπα

Εχθές το βράδυ τον πήρα για να μάθω νέα απ΄το χωριό. Μπάρμπας είναι γειά , αλλά και τρόπος του λέγειν γιατί δεν είμαστε κοντινοί συγγενείς. Υπάρχει μια μακρινή συγγένεια από την μητριαρχική πλευρά μας απο το Γανναδιό. Τα νέα είναι τα ίδια περίπου κάθε φορά ...ποιός εμφανίστηκε να φέρει τσιγάρα και εφημερίδες, πώς τα περάσαμε στην Κόνιστα κάθε Πέμπτη που πάει το λεωφορείο, τι καιρό έκανε αυτές τις μέρες αν και χθές το γύρισε σε χιονάκι (....τούφες τούφες έπεφτε το χιόνι το βραδάκι αλλά όχι πάνω από μισύ ώρα και το έλιωσε αμέσως)....και μετά ρωτάει τι κάνω εγώ ...αν κλαίει καμία ....αν θα μαζέψουμε φέτος τα κεράσια από το κτήμα του (ράντς το αποκαλεί ). Κλαίει καμία εκεί ...μου κάνει πάλι και μετά αρχίζουμε την πολιτική κουβέντα , ποιοί είπανε τι , πως είναι η κατάσταση στο Κόσσοβο και ποια είναι η εκτίμησή του για το μέλλον της περιοχής και άλλα πολλά ....Ωραίος είναι ο Μπάρμπας κι ας είναι μόνος του εκεί πάνω . Καθισμένος δίπλα στη σόμπα αναπολεί τις τρέλλες της νιότης του και νοσταλγεί την οικογένειά του...........